Agata Szuba, Julia Borowiecka

Agata Szuba (na zdj.) jest artystką, badaczką, kuratorką i dydaktyczką związaną z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. W swojej praktyce artystycznej zajmuje się fotografią, działaniami dokamerowymi, performansem, intermedialnością oraz relacją pomiędzy obrazem, ciałem i komunikatem. Jej prace były prezentowane na wystawach i wydarzeniach artystycznych w Polsce oraz za granicą, m.in. w Turcji, USA, Gruzji, Korei Południowej, Japonii, Chinach, Wielkiej Brytanii i Czechach. Równolegle prowadzi działalność dydaktyczną, kuratorską i badawczą, angażując się w projekty związane ze sztuką mediów i performansem.

Julia Borowiecka (ur. 2003) jest artystką performansu i kuratorką, studiującą Sztukę Mediów na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Interesują ją relacje międzyludzkie, procesy komunikacji oraz sytuacje wymagające świadomego zaangażowania i negocjowania znaczeń. W 2025 roku otrzymała wyróżnienie za dyplom licencjacki „Przedostatnie. Pieśń ciszy”, a także rozpoczęła prowadzenie niezależnej, migrującej przestrzeni wystawienniczej Galeria pod Żabicą.

„Korekty”

„Korekty” to dwuosobowy performans oparty na odwróceniu tradycyjnych relacji pomiędzy wykładowczynią a studentką. W codziennym procesie dydaktycznym to nauczycielka wydaje polecenia, ocenia, komentuje i wskazuje kierunki działania. W tej pracy role zostają odwrócone – Julia Borowiecka przejmuje funkcję prowadzącej, natomiast Agata Szuba staje się osobą poddawaną instrukcjom, ćwiczeniom i korektom.

Działanie rozwija się poprzez serię komend, zadań i sytuacji performatywnych dotyczących ruchu, głosu, obecności, emocji i sposobu funkcjonowania w przestrzeni. Performance nie jest jednak prostą zamianą ról, lecz próbą zbadania mechanizmów władzy, zależności i odpowiedzialności obecnych w procesie edukacji. Artystki stawiają pytania o autorytet, możliwość sprzeciwu, prawo do oceny oraz o to, co dzieje się, gdy osoba zwykle oceniająca sama zostaje poddana ocenie.

„Korekty” odnoszą się do doświadczeń kształcenia artystycznego, ale jednocześnie opowiadają o szerszych mechanizmach społecznego uczenia się, negocjowania pozycji i odzyskiwania głosu przez osoby funkcjonujące w hierarchicznych strukturach. To performans o zaufaniu, kontroli, odpowiedzialności i możliwości odwrócenia utrwalonych porządków.