Łukasz Horbów, Maciej Kryński

Łukasz Horbów (ur. 1995) jest artystą wizualnym, absolwentem Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej twórczości pracuje z dźwiękiem, przestrzenią, performansem i poezją. Interesuje go kondycja współczesnego człowieka, doświadczenie lęku, wyobcowania oraz sposoby funkcjonowania jednostki w rzeczywistości społecznej i politycznej. Jego prace były prezentowane m.in. podczas Biennale w Wenecji, Warsaw Gallery Weekend, Berlin Gallery Weekend oraz w Muzeum Narodowym w Warszawie. Jest współzałożycielem warszawskiej galerii Curved Walls oraz duetu artystycznego Szkuty tworzonego wspólnie z Maciejem Kryńskim.

Maciej Kryński (ur. 1996) jest artystą wizualnym i performerem, absolwentem Central Saint Martins w Londynie oraz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Jego praktyka rozwija się na styku performansu, architektury, sztuk wizualnych i dźwięku. Tworzy instalacje, działania site-specific i performanse badające wpływ przestrzeni oraz historii miejsc na ciało, pamięć i relacje społeczne. Prezentował swoje prace m.in. w DAAD Galerie w Berlinie, Galerii Wozownia w Toruniu, podczas Wrocław Off Gallery Weekend oraz w londyńskich Platform Theatre i Studio Theatre.

Od kilku lat artyści współpracują w ramach duetu Szkuty, realizując wspólne projekty performatywne i wystawiennicze w Polsce oraz za granicą. Ich działania łączą osobiste doświadczenia z refleksją nad władzą, pamięcią, relacjami społecznymi i codziennością, często wykorzystując humor, ironię i elementy rytuału.

Performans „Wynoszenie brudów z domu”

Wynoszenie brudów” to performans poświęcony relacji między codziennością a praktyką artystyczną. Punktem wyjścia są obiekty i rzeźby, które na co dzień funkcjonują w prywatnej przestrzeni, zajmując miejsce, zmieniając jej charakter i stopniowo stając się elementem codziennego życia.

Podczas performansu artyści wynoszą wybrane prace z domu i prowadzą je przez przestrzeń muzeum w formie uroczystej procesji. Przedmioty opuszczają swoje zwyczajne otoczenie i zostają tymczasowo podniesione do rangi relikwii. Gest wyniesienia okazuje się jednak tylko chwilowy – po zakończeniu działania obiekty wracają na swoje miejsce, a granica między życiem a sztuką ponownie się zaciera.

Performans jest refleksją nad statusem dzieła sztuki, jego obecnością w codzienności oraz nad sposobami, w jakie nadajemy przedmiotom znaczenie. Z humorem i autoironią opowiada o niemożności oddzielenia procesu twórczego od zwykłego życia, pokazując, że to, co dla jednych jest dziełem sztuki, dla innych może być po prostu kolejnym przedmiotem zajmującym przestrzeń.